NEO BERBER

NEO BERBER

A new fashion collection inspired from the Berberian outlooks colours and feelings transformed into
city anti-glam clothes for everyone.created by Michail Fotopoulos.

Η Στεγνή

Μ'άφησες χωρίς χυμούς
και κανέναν τώρα δεν ακούς (2) ΡΕΦΡΑΙΝ

Ένα βράδυ
απ'το ποτό μου ξέφυγες
με το πουκάμισο το ασιδέρωτο εξαφανίστηκες

Μ'άφησες χωρίς χυμούς
και κανέναν τώρα δεν ακούς (2) ΡΕΦΡΑΙΝ

Ένα βράδυ
πονεμένο
κάτω απ' το μπάρ τα δάκρυά μου έχυνα
λες και ήτανε Θεέ μου όνειρο του σατανά

Μ'άφησες χωρίς χυμούς
και κανέναν τώρα δεν ακούς (2) ΡΕΦΡΑΙΝ

Τώρα πες μου που θα πας
τα κανάλια σε αναζητούν
να ψάχνω με τους ντετέκτιβ
τους μπράβους ππου σε κυνηγούν

Μ'άφησες χωρίς χυμούς
και κανέναν τώρα δεν ακούς (2)
Μ'άφησες και δεν γυρνάς
κάηκε ο παράδεισος για μας

Welcome to Hell

Welcome to Hell Του Νίκου Γεωργιάδη - 27.05.2009 Στην πλατεία Αγίου Παντελεήμονος κάτι φιγούρες με γενάκι στο πηγούνι παρατηρούν με προσοχή τους διερχόμενους. Είναι η δουλειά τους. Ανήκουν σε μία άτυπη ομάδα θρησκευτικών χωροφυλάκων. Είναι Αφγανοί. Προσέχουν να μην παραβιάζονται οι νόμοι και οι παραδόσεις της σαρίας, αλλά και της αφγανικής ιδιαιτερότητας. Ελέγχουν τα νέα κορίτσια, αν και κατά πόσο ντύνονται σεμνά. Αν όχι, επιβάλλουν και την τιμωρία. Ραβδισμός. Όχι, δεν λειτουργούν με άδεια του ελληνικού κράτους. Αποτελούν μέρος της εσωτερικής οργάνωσης των Αφγανών οικονομικών μεταναστών. Παρασκευή αργά το απόγευμα, στη συμβολή Φερρών και 3ης Σεπτεμβρίου. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, σαν όλες τις Ελληνίδες της τρίτης ηλικίας που εξακολουθούν να ζουν στην περιοχή γιατί δεν μπορούν να μετακομίσουν κάπου αλλού, στέκεται στο στενό μπαλκονάκι της μεταξύ ημιωρόφου και πρώτου ορόφου. Αίφνης αντιλαμβάνεται την πολυπληθή ομάδα των μουσουλμάνων μεταναστών. Ακούει τις κραυγές, τα συνθήματα και τους ήχους από τα σπασίματα. Πετάει το τσιγάρο και έντρομη κλείνει τα παραθυρόφυλλα με τα παντζούρια. Κάτι τουρίστες τρέχουν να κρυφτούν μέσα σε ένα ξενοδοχείο. Η κραυγή «Ο Θεός είναι Μεγάλος» διαπερνά την Πατησίων, την 3ης Σεπτεμβρίου και ακούγεται από τις παρυφές της Ομόνοιας μέχρι τη Βικτώρια. Στο άτυπο στρατόπεδο της Πάτρας οργανώνεται άλλο ένα αγώγι για την Ιταλία, με τελικό προορισμό τη Μεγάλη Βρετανία. Κάτω από τις νταλίκες στήνονται και βιδώνονται πλαστικά φέρετρα με τρυπίτσες, για να διασφαλίζεται κάπως η αναπνοή. Οι Αφγανοί τοποθετούνται ανάσκελα στον ιδιότυπο αυτό σωλήνα. Θα παραμείνουν ακίνητοι μέχρι την Αγκόνα. Εκεί, όσοι επιβίωσαν, θα αφεθούν στην τύχη τους σε κάποιο πάρκινγκ κατά μήκος των ιταλικών εθνικών οδών. Στη λαϊκή αγορά της πλατείας Αττικής, Ιρακινοί και Σύριοι βγάζουν τις φαλτσέτες και τα χατζάρια. Η συμπλοκή έχει ως στόχο τον έλεγχο της φορτοεκφόρτωσης των καφασιών με τα λαχανικά από τα αγροτικά και τα μεγαλύτερα φορτηγά. Πρόκειται για ζήτημα επιβίωσης. Το αίμα κυλά και έντρομοι οι πολίτες εξαφανίζονται. Η μεθόδευση της οργής Την περασμένη Παρασκευή, στην Αθήνα, οι μουσουλμάνοι μετανάστες κατέβηκαν οργανωμένα στο κέντρο της πόλης. Η διαμαρτυρία τους για τη βεβήλωση του Κορανίου, από έναν άξεστο και αμόρφωτο αστυνομικό κατά τη διάρκεια έρευνας για ναρκωτικά, ήταν η αφορμή. Οι παράγοντες των μουσουλμανικών κοινοτήτων στην πρωτεύουσα δεν θα μπορούσαν να φανταστούν καλύτερο άλλοθι για να συσπειρώσουν τους οικονομικούς μετανάστες. Γνωστή και αλάνθαστη τακτική. Η διαδήλωση κατέληξε σε βίαιες συγκρούσεις, σε καταστροφή προθηκών καταστημάτων και αυτοκινήτων, αλλά και φαναριών που ρυθμίζουν την τροχαία κίνηση. Εκεί που με έναν κουβά κερδίζουν το μεροκάματο, εκτελώντας τις εντολές των προστατών τους. Ζητούσαν την τιμωρία του βέβηλου, την ανέγερση τζαμιού κι όλα αυτά με το σύνθημα-επιχείρημα «Ο Θεός είναι Μεγάλος». Η μεγάλη μετανάστευση από τον ασιατικό και αφρικανικό Τρίτο Κόσμο προς την Ευρώπη δεν άρχισε, βεβαίως, τα τελευταία χρόνια. Η βάρβαρη ανισότητα μεταξύ του άφθονου πλούτου της Δύσης και της απίστευτης φτώχειας του άλλου πλανήτη δημιούργησε συνθήκες όπου το κόστος σε χρήματα και ανθρώπινες ζωές για τη μετανάστευση των νέων Αθλίων προς τον παράδεισο είναι αποδεκτό. Το συμβούλιο της οικογένειας στο Νότιο Ιράν αποφασίζει, πουλά ένα κομμάτι γης, το μετατρέπει σε συνάλλαγμα. Τα χρήματα ράβονται σε μία ζώνη που φορά κατάσαρκα ένα από τα νεαρότερα μέλη της οικογένειας. Αυτός έχει επιλεγεί να περπατήσει μέχρι την Ιωνία. Θα περάσει τις παγωμένες βουνοκορφές στο τρίγωνο μεταξύ Ιράν, Τουρκίας και Βορείου Ιράκ. Αν τα καταφέρει και δεν παγώσει στις ρεματιές, δεν σκοτωθεί από κάποιο ατύχημα ή τις ένοπλες ομάδες, θα καταλήξει σε κάποιο σημείο της ακτής του Αιγαίου, θα πληρώσει τον έμπορο σκλάβων για να τον περάσει απέναντι και θα ανακαλύψει την κόλαση σε κάποιο ελληνικό ξερονήσι ή σε κάποια β ραχονησίδα. Από εκεί και πέρα αρχίζει ο νέος Γολγοθάς. Μπορεί βαθιά κρυμμένο στα ρούχα του να έχει ένα σακούλι ηρωίνη. Μπορεί και όχι. Θα βρει το «σύνδεσμο», θα εισέλθει στην οργάνωση της ιδιότυπης εθνικής μαφίας ανάλογα με την καταγωγή του και θα περιμένει τη σειρά του. Κατά την παραμονή του, ισχύουν και εδώ στην Αθήνα οι νόμοι της φατρίας του. Το τσουνάμι Όπου δεν υπάρχει κράτος υπάρχει ο ρατσισμός. Η πολιτεία άφησε να κυλήσουν τα χρόνια, δεν έλαβε μέτρα, δεν επέβαλε μηχανισμούς ελέγχου και μετά από μια πενταετία άναρχης συγκέντρωσης μεταναστών δεν είναι πλέον σε θέση να επιβάλλει κώδικες συμπεριφοράς και κανόνες. Οι Νιγηριανοί μεσάζοντες, που δουλεύουν για ημεδαπούς μεγαλομαστρωπούς, εισάγουν κοριτσάκια από το Λάγκος που εκδίδονται στην οδό Σοφοκλέους. Διακινητές ανθρώπινων ψυχών ελέγχουν οικήματα και στοιβάζουν εκεί τους ομοεθνείς τους, όπως στοιβάζουν τα σφαχτά στους χώρους των μεγάλων σφαγείων. Το κύκλωμα ελέγχεται από τους ιδιότυπους «προεστούς» των εθνικών κοινοτήτων. Σομαλοί, Αφγανοί, Ιρανοί, Ιρακινοί, Σύριοι, Αλγερινοί. Μιλάμε για πολύ χρήμα και εξουσία. Μιλάμε για συνθήκες που επικρατούν σε εξαθλιωμένες κοινωνίες της Ασίας και της Αφρικής. Μιλάμε για την απόλυτη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τη βάρβαρη εκμετάλλευση παιδιών, γυναικών και αδυνάμων. Στην Ελλάδα του 2009, όπου το κράτος δεν κατάφερε να χτίσει ένα τζαμί για να προσεύχονται οι άνθρωποι, δεν οργάνωσε τη ροή μεταναστών, δεν ξέρει να κουλανδρίσει μια δύσκολη κατάσταση, σε αυτή την Ελλάδα οι μουσουλμάνοι μετανάστες αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τη δύναμη που συνεπάγεται ο μεγάλος αριθμός τους. Τα αδιέξοδα οδηγούν στην παρανομία. Η παρανομία οδηγεί σε τύπους αυτοργάνωσης τύπου Καμόρα. Οι «Καμόρες» οδηγούν σε συγκρούσεις μεταξύ ομάδων, αλλά και με την ελληνική κοινωνία. Το αποτέλεσμα είναι ο φόβος. Το σύμπτωμα είναι η βία. Η αφορμή είναι μία σκισμένη σελίδα από ένα προσευχητάρι. Η Αθήνα εισήλθε και αυτή θριαμβευτικά στην ομάδα των πόλεων της Δύσης που αντιμετωπίζει την επερχόμενη κόλαση. Ανδαλουσία, Παρίσι, Λονδίνο. Βερολίνο, Νάπολη, Μασσαλία, Αλγεθίρας, Βαλένθια. Ο Θεός μπορεί να είναι Μεγάλος, αλλά δυστυχώς κοιμάται Την περασμένη Παρασκευή, η κοινωνία της πρωτεύουσας ήλθε σε μια πρώτη και σχετικά ανώδυνη επαφή με αυτό που διακριτικά αποκαλείται Ισλάμ. Η πολιτική μετουσίωση του Ισλάμ σε δυναμική επιθετικότητα επιτυγχάνεται ανέκαθεν με την εμπλοκή της θρησκευτικής οργής ως άλλοθι και ως καταλύτη. Το ποτάμι δεν πηγαίνει προς τα πίσω και το ρεύμα ήδη έχει σκάψει την κοίτη του. Η ανυπαρξία κρατικών δομών, σχεδιασμού και πείρας δημιουργούν συνθήκες «Θεωρίας του χάους». Αυτό σημαίνει πως το οτιδήποτε μπορεί να εκφυλιστεί σε συγκρουσιακή κατάσταση και μια τέτοια σύγκρουση μπορεί να συμβεί οπουδήποτε. Η πολιτισμική επαφή μεταξύ Ισλάμ κι ενός ευρωπαϊκού συστήματος αξιών είναι σχεδόν αδύνατη σε συνθήκες εξαθλίωσης. Στην Ελλάδα, οι οικονομικοί μετανάστες από τις χώρες της Κεντρικής Ασίας και της Αφρικής ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης. Η προοπτική, λοιπόν, είναι σκοτεινή κι ανησυχητική. Η εκμετάλλευση του θρησκευτικού αισθήματος των εξαθλιωμένων μεταναστών από τους πολιτικούς ταγούς τους είναι μία εύκολη υπόθεση, όταν απουσιάζει το κράτος, η πρόνοια, ο σχεδιασμός και η πολιτική βούληση. Θα υπάρξουν πολλές και άγριες Παρασκευές σε αυτή την κόλαση στην οποία μεταμορφώνεται η Αθήνα. Δυστυχώς, θα υπάρξουν φαινόμενα αυτοδικίας, όπως η πυρπόληση του χώρου προσευχής μουσουλμάνων στην πλατεία Αττικής. Θα ενισχυθούν οι ομάδες του ελληνοχριστιανικού παραληρήματος. Θα φουντώσουν οι πράξεις αντεκδίκησης. Θα νομιμοποιηθούν τακτικές της αστυνομίας και των ομάδων δίωξης (βλέπε Ιταλία), που είναι παράνομες και αντισυνταγματικές, με άλλοθι τον ισλαμικό φανατισμό. Όπου δεν υπάρχει κράτος υπάρχει ρ ατσισμός. Η Ελλάδα της κυβερνητικής ασυνέπειας και του γενικευμένου ξεχαρβαλώματος δεν θα αποτελέσει εξαίρεση. Welcome to Hell. n.georgiadis1@yahoo.com

metadadaistiki poihsh :Μεταξύ μας τι θα γίνει?

Μεταξυ μας τι θα γίνει (2) (ρεφραίν)

έχουμε πόλεμο,δεν εχουμε ειρήνη.

Βαλε μας ρε πούστη δυό καρδιές να χωράμε κι άλλες

μια πλήρης αστοχία της φύσης

βιώνουμε

πληρώνουμε

κι απο απάνω κάνουν παρατήρηση

-ψέμματα ήταν αυτό -

απο πάνω ειναι μόνο κατι μαλάκες

κάτι μπούληδες,

στήστε φώτα και βάλτε τα στον κώλο τους

Μεταξυ μας τιθα γίνει (2) (ρεφραίν)

έχουμε πόλεμο,δεν εχουμε ειρήνη.

τοσα φώτα που 'ναι τα μάτια ,το αφεντικό δεν τα αντέχει

-μάτια οργισμένα και ερωτευμένα-

θα ανατιναχτεί και

οι πρόκες καρφώθηκαν στα στήθη

ειναι απο ανέκδοτο ,

ολα ξανάγιναν

και ξαναπαίζονται

ουουουουουουουουουουυουο

μια ασκηση πυρινηκης καταστροφής

με αντίστροφη μέτρηση

η υπέρτατη ανακύκλωση αυτή η ζωή

Μεταξυ μας τιθα γίνει (2) (ρεφραίν)

έχουμε πόλεμο,δεν εχουμε ειρήνη.

και οι πρώτοι χιμπατζίδες τυλιγμλενοι σε πιτα

γέλανε μ' αυτά που βλέπουν

και τα παιδια να τρέχουν

να ψηλονουν με τέτοια

ορμη που ο ήλιος ομοια της

στα χρονικά δεν ξαναδε.

Δεν πανε καλα ολα, μα θα πάνε λένε τα άστρα

που εγω το μεσημέρι χθές τα έκαψα

ειπα να μην ξαναρθουν τέτοιοι οιωνοί απ την τηλεοραση

συμμαχος μας ειναι ο ήλιος ρε μουνια

τα απογευμα αυτής της ανοιξης τοσο

γλυκά μας χεραιταει

Ιβάν Βιριπάεφ

Ιβάν Βιριπάεφ

Γράφετε θεατρικά που βρίσκονται στο όριο της γλώσσας και της αφηγηματικότητας. Τι ακριβώς επιτυγχάνεται μ’ αυτό; Τι σας απασχολεί περισσότερο στη δόμησή του θεατρικού λόγου;

• «Η γλώσσα, ο τρόπος που ηχούν οι λέξεις, είναι το σημαντικότερο όλων στη σκηνική πράξη. Ως δραματουργός έχω χρέος να γράψω μια μουσική λέξεων, ώστε αυτή η μουσική να βοηθήσει τον ηθοποιό να κατανοήσει το ρόλο του. Αντιμετωπίζω κάθε έργο σαν σημειώσεις. Οι ηθοποιοί είναι μουσικοί και ο σκηνοθέτης ένας διευθυντής ορχήστρας. Το θέατρο είναι, με άλλα λόγια, ο τόπος όπου οι λέξεις ηχούν. Γιατί η λέξη είναι ένα θεϊκό φαινόμενο. Ακόμη και οι ανόητες ή ενοχλητικές λέξεις είναι μαγικές. Γι’ αυτό τον λόγο με απασχολεί πολύ ο τρόπος που τα έργα μου μεταφράζονται. Ελπίζω τουλάχιστον ένας μέρος της μουσικής να επιβιώνει και στη νέα γλώσσα. Επ’ ευκαιρία να σας πω ότι η ελληνική γλώσσα ηχεί τόσο όμορφα! Χαίρομαι που το έργο μου θα ηχήσει στη γλώσσα του Σοφοκλή, του Ευριπίδη, κι ας πρόκειται για τη σύγχρονη εκδοχή της».

Δεν σας ενδιέφερε ποτέ μια πιο… κλασική θεατρική φόρμα;

• «Είναι απολύτως άγνωστο το τι είναι «κλασική φόρμα». Τι είναι σήμερα κλασικό; Ο Ομηρος είναι κλασικός αλλά θα ήταν παράδοξο να γράφεις σήμερα με τον ομηρικό ρυθμό. Γράφω στον ρυθμό της εποχής που ζω. Ο θεατής έρχεται στο θέατρο για να ακούσει τον ήχο της μοντέρνας καρδιάς. Αυτή η καρδιά είναι αιώνια και ο ρυθμός της η αιωνιότητα, ωστόσο ακούς τον σημερινό κτύπο».

Δραματουργικά ποια θέματα σας ενεργοποιούν;

• «Το θέατρο μάς δίνει την ευκαιρία να εξερευνήσουμε πέραν του σημείου που φτάνει η ματιά μας. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο απ’ το να διαπραγματευτούμε και να μιλήσουμε για το αόρατο. Για κάτι που μπορούμε μόνο να αισθανθούμε. Οπως λέει και η Αντονίνα Βελικάνοβα, «όλοι ξέρουμε ότι υπάρχει ‘κάτι Αλλο!’»».

Η σύγχρονη ρωσική δραματουργία εμφανίζεται εξαιρετικά σκοτεινή και πεσιμιστική. Εσείς, ο Σιγκάρεφ, οι αδελφοί Πρεσνιακόφ, δημιουργείτε σκηνικά σύμπαντα αφάνταστα βάναυσα. Σφάλλω;

• «Ελπίζω να διαθέτω μια πιο «ελαφριά» οπτική του κόσμου. Δεν μου φαίνεται ότι με διακρίνει κάποιο είδος πεσιμισμού. Ούτως ή άλλως, το φως είναι η πραγματικότητα».

Και το σκοτάδι;

• «Ενα σκηνοθετημένο σκοτείνιασμα του νου. Εγώ όμως δεν αισθάνομαι θύμα του κομμουνισμού! Ποτέ δεν τον έζησα».

Ζήσατε, όμως, και επί κομμουνισμού και επί περεστρόικα, αλλά και την κατάρρευση του κομμουνισμού.

• «Εζησα στο δικό μου «περίβολο» με τη μητέρα και τους φίλους μου. Είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος».

Η ζωή σας σήμερα στη Ρωσία του Πούτιν και του Μεντβιέντεφ είναι καλύτερη από παλαιότερα;

• «Να μιλήσω ειλικρινά; Δεν ξέρω αν ο Μεντβιέντεφ και ο Πούτιν είναι καλοί κυβερνήτες. Είναι αυτό που είναι και δεν υπάρχει κανείς για να τους αντικαταστήσει. Δεν είναι εύκολο να κυβερνούν τη συγκεκριμένη χώρα. Αλλά, υποθέτω, είναι περίπου το ίδιο όπως οι υπόλοιποι κυβερνήτες της υφηλίου».

Η πολιτική σε ποιο βαθμό σάς αφορά;

• «Είμαι εμμανώς «κολλημένος» στην ξεκάθαρη πεποίθηση «όλοι παίρνουμε αυτό που μας αξίζει». Ο Στάλιν, ο Χίτλερ και παρόμοια «φαινόμενα» είναι δημιουργήματα των δικών μας συνειδήσεων. Αυτός είναι κι ο λόγος που καθένας πρέπει να ρίχνει βαθιές ματιές στον εαυτό του. Και να αλλάζει κάτι μέσα στον ίδιο. Αυτός είναι ο λόγος που η πολιτική δεν με ενδιαφέρει πολύ, αλλά οι άνθρωποι που ζουν σε αυτό τον κόσμο».

Αισθάνεστε απόγονος του Τσέχοφ, του Γκόγκολ, του Μπουλγκάκοφ; Συνδέεστε πουθενά με τη θεατρική παράδοσή σας;

• «Ασφαλώς. Κατ’ αρχάς, στη Ρωσία έχουμε τη χριστιανορθόδοξη μενταλιτέ».

Είστε πιστός χριστιανός Ορθόδοξος;

• «Παρότι στην κυριολεξία δεν είμαι χριστιανός, αφομοίωσα την Ορθοδοξία μέσω του μητρικού γάλακτος. Και αγαπώ τη θρησκεία. Επειτα, η Ρωσία ασφαλώς είναι η ρωσική λογοτεχνία. Ωστόσο δεν θα τολμούσα να αποκαλέσω τον εαυτό μου Ρώσο συγγραφέα, που συνεχίζει την παράδοση, όπως οι συγγραφείς που αναφέρατε. Λατρεύω όμως τη ρωσική λογοτεχνία». *

Υπάρχει Θεός, τάξη και νόμος

– Στο «Γένεσις Νο2» υπάρχουν ο Θεός, η γυναίκα του Λωτ, ο προφήτης Ιωάννης κι εσείς -ο συγγραφέας.

• «Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι το έργο γράφτηκε από την Αντονίνα Βελικάνοβα -εγώ έκανα τη θεατρική προσαρμογή. Είχα την ελευθερία να κάνω μόνο δύο αλλαγές. Με ενέπνευσε η ύπαρξη που γράφει έργα μέσα σε μια ψυχιατρική κλινική».

- Πώς εμφανίζετε τον εαυτό σας στο έργο;

• «Είμαι ο Μοσχοβίτης δραματουργός και σκηνοθέτης Ιβάν Βιριπάεφ. “Είστε σίγουροι ότι εμένα θέλετε και όχι κάποιον άλλο;” ρωτώ».

- Το έργο το πιστέψατε και το «υιοθετήσατε» επειδή θέλατε να πείτε κάτι απ’ τη σκηνή για την ύπαρξη του Θεού, για τον τρελό κι ανερμάτιστο κόσμο μας, την ανυπαρξία ίσως μιας ασφαλούς πίστης;

• «Θέλω να πω με το “Γένεσις Νο2″ ότι υπάρχει Θεός. Κι ότι ο κόσμος είναι η τάξη και ο νόμος. Ηθελα να πω ότι οι άνθρωποι έχουν πίστη και ότι αυτό είναι υπέροχο και, φυσικά, μια αντικειμενική πραγματικότητα».

* Η «Γένεσις Νο 2» ανεβαίνει σε μετάφραση (από τα γαλλικά) και σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη, με σκηνικά και κοστούμια Θάλειας Ιστικοπούλου και μουσική Βασίλη Μαντζούκη. Παίζουν: Μαρία Κεχαγιόγλου, Μαρία Μαγκανάρη, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου, Πέτρος Μάλαμας.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΑΠΡΙΛΗΣ

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΑΠΡΙΛΗΣ

Συγγραφέας: ΣΑΝΤΙΑΓΟ ΡΟΝΚΑΛΙΟΛΟ

Μετάφραση: ΜΠΟΝΑΤΣΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

Εκδόσεις: ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

- Χρονολογία Εκδοσης: 2007
- Σελίδες: 320
Περιγραφή:

«Πάντα ήθελα να γράψω ένα θρίλερ, δηλαδή, ένα αιματοβαμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα με κατά συρροήν δολοφόνους και τερατώδη εγκλήματα. Και βρήκα τα απαραίτητα συστατικά στην ιστορία της χώρας μου: μια εμπόλεμη ζώνη, μια γιορτή θανάτου όπως είναι η Μεγάλη Εβδομάδα, μια πόλη που κατοικείται από φαντάσματα. Τι άλλο ήθελα;
Τις δολοφονίες ερευνά ο αντιεισαγγελέας πρωτοδικών Φέλιξ Τσακαλτάνα Σαλντίβαρ. Του αρέσει να τον αποκαλούν έτσι, με τον πλήρη τίτλο του. Ο εισαγγελέας Τσακαλτάνα δεν έχει κάνει ποτέ τίποτα κακό, δεν έχει κάνει ποτέ τίποτα καλό, δεν έχει κάνει ποτέ τίποτα που να μην ορίζεται σαφώς από τον κανονισμό λειτουργίας της υπηρεσίας του. Αλλά τώρα πρόκειται να γνωρίσει τη φρίκη. Και η φρίκη δεν έχει διαβάσει τον ποινικό κώδικα. Πάντα ήθελα να γράψω ένα μυθιστόρημα για αυτά που συμβαίνουν όταν ο θάνατος γίνεται ο μοναδικός τρόπος ζωής. Και να το!»
Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα, στο οποίο οι περιγραφές για τις μεθόδους επίθεσης του «Φωτεινού Μονοπατιού», καθώς επίσης και οι αντιτρομοκρατικές μέθοδοι ανάκρισης, βασανιστηρίων και εξαφανίσεων είναι πραγματικές.

Hirokazu Kore-Eda

Hirokazu

Kore-Eda

Director

“I wanted to create a big lie, meaning the opposite of the documentary-style, naturalist, contemporary films I've been doing.... So far I've tried to use naturalism to search for reality, but now I will try total fiction to search for that reality. ”

Filmography

Kûki ningyô (2009)
Daijôbu de aruyô ni: Cocco owaranai tabi (2008)
Still Walking (2008)
Hana (2006)
Nobody Knows (2004)
Distance (2001)
After Life (1998)
Without Memory (1996)
Maborosi (1995)
August Without Him (1994)
Lessons from a Calf (1991)
However… (1991)